Zapomniana melodia - część 2.

Kontynuacja publikacji: Zapomniana melodia - część 1.

Dzisiaj dawny dom partii przewodniczki jest odarty z większości tajemnic. Po części budynku można się swobodnie przejść, ponieważ gmach zdominowany jest przez firmy. Najbardziej intrygujące pozostają, jak to zwykle bywa, piwnice. Miejskie legendy mówią przede wszystkim o tajnym tunelu prowadzącym z Komitetu Centralnego na dworzec, z którego, w razie potrzeby nagłej ewakuacji, mogli skorzystać najważniejsi aparatczycy. Według innych, istnieje również przejście na drugą stronę miasta wydrążone pod rzeką.

Kolejną możliwość podziemnego przejścia przedstawia Tadeusz Konwicki w, przywoływanej już przeze mnie, „Małej Apokalipsie”. Czytając powieść, natrafiamy na następujący dialog:
- Idziemy chyba pod ulicą. Słyszę w górze kroki manifestantów.
- Ale pod którą ulicą? Czyżby pod Nowym Światem? Słuchaj, czy ty się domyślasz?

Kilka akapitów dalej wędrówka dobiega końca i główny bohater książki już wie gdzie zaszedł:
- Mam już pewność. Sanktuarium. Arka przymierza. Przymierza między partią-królewną i partią-służką – pisze Konwicki.
Mężczyzna dotarł do wspaniałej sali, w której suto zastawione stoły czekały na biesiadników. Czy takie pomieszczenie w „białym domu” istnieje? Być może autor pisał o przestronnej sali znajdującej się we wschodnim skrzydle budynku. Obecnie mieści się tam restauracja o wymownej nazwie „U sekretarzy”. Przed laty w tym miejscu mieściła się natomiast stołówka przeznaczona dla kilkuset urzędników pracujących w gmachu na Nowym Świecie. Jednak nie widzę tam wyłożonych marmurem ścian ani złotych żyrandoli, którymi zachwycał się pisarz. Postanawiam dowiedzieć się jak to było tak naprawdę z tą salą bankietową i tajnym tunelem doń prowadzącym. Wiem, że najbardziej odpowiednim rozmówcą będzie sam Tadeusz Konwicki.

Mimo że pisarz-legenda mieszka zaledwie kilkaset metrów od dawnej siedziby partii, to zdaję sobie sprawę, że dotarcie do niego nie będzie rzeczą łatwą. Podobno Konwickiego można spotkać w kawiarni u Bliklego. Dawniej codziennie odwiedzał kawiarnię Czytelnika. Natomiast gazetę zwykł kupować podczas porannego spaceru w ulubionym kiosku na Ordynackiej. Jednak mnie przez kilka tygodni nie udaje się spotkać autora „Wniebowstąpienia”. Chodzę, szukam, wypytuję – na próżno.

W międzyczasie szukam informacji na temat tajemniczych tuneli. W „Małej apokalipsie” miejscem łączącym się podziemnych korytarzem z salą bankietową Komitetu Centralnego był lokal „Paradyz”. Odnalezienie tego miejsca nie jest trudne. Jeszcze przed wojną warszawiacy bawili się w klubie „Paradis” mieszczącym się na początku Nowego Światu. Po 1945 roku lokal zmienił nazwę na „Melodia” i kilka lat później po przeciwległej stronie ulicy wyrósł mu potężny sąsiad w postaci Domu Partii.

Idąc w kierunku „Melodii” zbaczam na chwilę z drogi, by wstąpić do kiosku. Przede mną stoi starszy pan, kupuje gazetę, odchodzi. Ja również dokonuję zakupu. I nagle myślę: zaraz, to przecież był on.
- Przepraszam panią – pytam kioskarki – czy to był pan Tadeusz Konwicki? - chcę się upewnić.
- Tak, to on – potwierdza.
Szybkim krokiem, choć na nieco miękkich nogach, podchodzę do Konwickiego. Jak zacząć? O co spytać? W głowie zupełna pustka.
- Przepraszam pana, czy mógłbym zająć chwilę? - wyduszam z siebie w końcu.
- Ale tylko chwilę, bo widzi pan, chory jestem – odpowiada pisarz.
Faktycznie, ponadosiemdziesięcioletni Konwicki nie jest w najlepszej formie. Jego głos jest tak ochrypły, że trudno zrozumieć poszczególne słowa. To wynik przebytej choroby. Zapadłe oczy, wychudzona jeszcze bardziej niż kiedyś twarz, powolne ruchy i ciepłe ubranie - długi płaszcz i czapka, mimo że na dworze jest około 20 stopni, a słońce miło przygrzewa – to wszystko świadczy o tym, że pisarz nie próbuje mnie spławić, a faktycznie czuje się fatalnie.
- Jestem studentem. Piszę reportaż o gmachu KC PZPR i bardzo chciałbym porozmawiać z panem na ten temat - staram się przekazać swoje oczekiwania w jak najbardziej lapidarny sposób.
- Dobrze, tylko nie dzisiaj, bo naprawdę jestem chory. Niech pan zadzwoni do mnie za dwa tygodnie, wtedy się umówimy.

Koniec części drugiej.

Ciag dalszy w publikacji: Zapomniana melodia - część 3.

Dodaj Komentarz

Dodaj komentarz

Twój pseudonim*
Email*
From*	Proszę nie wypełniać, pole musi byc puste!
Komentarz tekstowy*
Komentarz głosowy	Aby nagrywać komentarze głosowe potrzebujesz wtyczki Flash w wersji 8 lub wyższej. Proszę się upewnić, że mikrofon jest poprawnie podłączony i ma odpowiednio ustawioną głośność.

Komentarze

Artykuł nie posiada komentarzy.